قابل توجه

رهبران کشور.

یک رهبر از مردم می شنود و از انها غمخواری و محافظت می کند،زیرا رهبران اعتماد و احترام شان را با اطرفیان شان از راه شنیدن و گوش دادن به انها نشان می دهند.

اگر یک شخص واقعا به دیگری احترام دارد، به سخنان او گوش می گیرد، همچنان مدیر و یا ریسی که واقعا می خواهد در اداره خود بالای کارمندان و مامورین اثر و نفوذ داشته باشد، به ایشان گوش فرا می دهد.

بطور مثال گاهی اوقات شخصی با ما مخاطب می باشد و حرف می زند، ما به عوض اینکه به دقت و حوصله مندی به سخنان او گوش بگریم، در دفاع از خود می اندیشیم که از کدام طریق بتوانیم درستی نظرات خود را به مخاطب خود ثابت کنیم.

در این صورت ما به سخنان او ملتفت نبوده ایم و تصور ما مبنی بر اینکه چگونه بتوانیم استدلال و جواب قویتری بدهیم بوده می باشد.

در حقیقت وی را در ذهن خود دفع و سخنان وی را گوش نکرده ایم،که این خود بی احترامی به نظرات دیگران پنداشته می شود.

این خود دلالت بر عقب مانی ما می کند و رشد جامعه را کند می سازد،ولی اگر ما بخواهیم که مردمی برخورد نموده باشیم ، باید با مردم وابسته گردیم و این وابستگی را باید در عمل در روحیه شنیدن نظرات دیگران در خود رشد دهیم که اعتماد مخاطب خود را حاصل نمایم.

یک رهبر ورزیده و مردمی با مهربانی و حوصله مندی از دیگران می شنود و زبانش را در کنترول می گیرد، او نمی خواهد که فورا صحبت یک شخص را قطع کرده و یا بدون اینکه مخاطبش سخنان خود را تمام کند او مشورت، قضاوت و یا نظر خود را ابراز دارد.

یک رهبر توان مند و خوب باید حقایق یک موضوع که بالای ان صحبت می شودانرا دریابد و انرا بشنود،گوش گرفتن در حقیقت یک هنری است و ایجاب سعی و تلاش را می کند که باید با دقت و اگاهانه به یک موضوع گوش بگیریم و انرا بشنویم.

بدین ملحوظ ما به خاطر این تمام حواس و دقت خود را بسوی یک شخص دیگر معطوف می داریم تا تا به کرامت انسانی و شخصیت او ارزش قایل باشیم و او را درک نمایم.

اگر ما دیگران را در اثنای که وی با ما مخاطب است درک نه کنیم، در حقیقت برای وی حیثیت قایل نشده ایم و این چنین یک رهبر در جامعه موثریت نداشته و در کل ضعیف عمل نموده  و  این عمل وی پیشرفت جامعه را بطی ساخته که این خود دلالت بر کندی امور می کند.

عاقل ان است که گوش شنوا دارد و از راه شنیدن به دانایی خود می افزاید.

ادم پر حرف تخم می پاشد و ادم خاموش درو می کند( اقلیدوس)

خوب گوش کردن را یاد بگریم، گاه فرصتها بسیار اهسته در می زنند.

سخنرانی یک مهارت و گوش دادن یک هنر است.

رهبران باید بیشتر از گوشهای شان کار بگیرند نه از چشمان شان، انچه که مهم است وضاحت و روشنی چشم و دید تان نیست، بکه وضاحت قلب، پاکی و صفایی گوش های تان است.

بهترین تحفه که شما می توانید به دیگران بدهید این است که با دقت تمام به صحبتهای او گوش بگیرید.

 اداره افغانستان اینده